Voor het geval je ooit een handleiding zocht voor hoe je jezelf per ongeluk een bully op de hals haalt: laat me je stap voor stap vertellen hoe ik de mijne heb gekregen. Eerste fout: Instemmen met het gestoorde, vreselijke plan van mijn broer om de ster van het ijshockeyteam van mijn universiteit, Yom "Yum" Rustanov, te verleiden en te drogeren, zodat hij wegens doping gediskwalificeerd zou worden voor zijn grote internationale kampioenschapswedstrijd. In het woordenboek bij 'femme fatale' vind je mij-bij de antoniemen. Tweede fout: Yum Rustanovs uitnodiging naar zijn hotelkamer aannemen op het moment dat mijn geweten me niet toestond om iets in zijn drankje te doen. Zeker, het was mijn unieke kans om mijn V-card kwijt te raken aan een hockeygod-maar het schuldgevoel over mijn eerste fout joeg me huilend de kamer uit. Derde fout: Teruggaan naar de universiteit. Ik had moeten overstappen. Want nu bodycheckt de hockeygod me de muren in, plant hij met een klap zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd en gromt hij: "Dacht je echt dat jouw daden geen gevolgen zouden hebben?"Dus ja... ik heb mezelf per ongeluk een bully op de hals gehaald. Eentje die vastbesloten is van mijn laatste jaar op de universiteit een levende hel te maken-en daarin angstaanjagend goed slaagt.Maar wanneer een noodsituatie op leven en dood me zonder iemand anders laat tot wie ik me kan wenden, schiet mijn ijskoude bully te hulp-met voorwaarden. En nu vraag ik me af: is instemmen met zijn voorwaarden mijn grootste fout-of juist de vonk die een vuur aansteekt dat ik nooit meer zal kunnen blussen?
